« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫چند سال قبل
‫چقدر مونده؟
‫نزدیکه.
‫وقتی تموم شد خبرم کن. ‫من پایین منتظرم.
‫پسره، قربان.
‫باید همین الان بری.
‫- ولی من هنوز باید بچه رو تمیز کنم... ‫- نه، نه. بیخیالش شو.
‫زود باش.
‫- چقدر باید بدم بهتون؟ ‫- ده فرانک.
‫- می‌دونی من کی‌ام؟ ‫- بله، آقای ویلفورت.
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟
‫من مجرم‌ها رو محاکمه می‌کنم.
‫هیچوقت نباید درباره این قضیه ‫به کسی چیزی بگی.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله قربان.
‫تو ایتالیا می‌تونی این کار رو بکنی ‫جاکوپو، ولی اینجا تو مارسی نه.
‫یا خدا...؟
‫کادروس، ‫چرا پاریس نیستی؟
‫جاکوپو خبر داد که امروز ‫میای مارسی،
‫منم گفتم خودم بیام ‫خبرایی که دارم رو بهت بدم.
‫- چه خبرایی؟ ‫- درباره‌ی ماماست، پس...
‫می‌شنوم.
‫نمی‌تونم با تو و جاکوپو ‫بشینم و یه ناهار بخورم؟
‫درباره‌ی ماما بگو.
‫خب، انگار یه کار احمقانه‌ای ‫کرده.
‫رفته پیش ویلفورت که ‫ازش باج‌گیری کنه.
‫در هر صورت، سریع دستگیرش کردن ‫و انداختنش تیمارستان.
‫همه اینا رو از یه پرستار ‫که هنوز اونجا کار می‌کنه فهمیدم.
‫راستی، اون خونه‌ای که ‫بچه توش به دنیا اومد،
‫مال مادرزن اول ویلفورته،
‫و الان خالیه ‫و برای فروش گذاشتنش.
‫چیز دیگه‌ای هم هست ‫که باید بدونم؟
‫آره هست. گفتم که...
‫گفتم که مرسدس و فرناند ‫یه پسر دارن؟
‫- چند سالشه؟ ‫- ۱۸ سال.
‫اسمش آلبرته.
‫زنی که عاشقشم...
‫تنها زنی که تا حالا عاشقش بودم...
‫یه پسر داره، و تو به من نگفتی.
‫کنت، اونا ۱۹ ساله که ‫با هم ازدواج کردن.
‫وقت کافی برای بچه‌دار شدن داشتن.
‫ولی چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫خودم هم تازه فهمیدم.
‫پسره تمام این سال‌هایی که من پاریس بودم ‫تو مدرسه شبانه‌روزی بوده.
‫و چرا الان داری بهم می‌گی؟
‫چون به گوشم رسیده
‫که آلبر الان داره با یه دوستش ‫ایتالیا رو می‌گرده
‫و قصد داره بره ‫شادپیمایی رم.
‫می‌دونی تو رم ‫کجا می‌مونن؟
‫مسافرخونه دِ لندر.
‫جاکوپو، یه کالسکه آماده کن.
‫می‌رم رم.
‫عالیه. ‫من تا حالا رم نرفتم.
‫نه، تو نمیای.
‫تو برمی‌گردی پاریس ‫تا اون خونه خالیه رو بخری.
‫[رم]
‫پسرا رسیدن و ‫رفتن تو مسافرخونه.
‫خوبه.
‫- اسم دوست آلبر چیه؟ ‫- فرانتس دِ اپینی.
‫حسابی شاکی‌ان که ‫نمی‌تونن کالسکه کرایه کنن.
‫بشین، جاکوپو.
‫نباید کوچکترین بویی ‫از نقشه‌مون ببرن.
‫اگه ببرن، ‫همه‌چیز خراب می‌شه.
‫می‌فهمم.
‫مهم اینه که بذاریم ‫راحت باشن.
‫که بهمون اعتماد کنن.
‫اگه همه‌چیز خوب پیش بره، ‫کارم تو پاریس خیلی راحت‌تر می‌شه.
‫آهان.
‫- آلبر بلیت ورودته. ‫- دقیقاً.
‫- شما آلبر، کنت مورسرف هستین؟ ‫- بله خودمم.
‫اربابم، کنت مونت کریستو، ‫می‌خواد شما رو برای ناهار دعوت کنه.
‫- این کنت کیه؟ ‫- یه مرد خیلی قدرتمنده.
‫هر چی که بخواین، ‫کنت مونت کریستو می‌تونه براتون فراهم کنه.
‫خب، به کنت بگین ‫باعث افتخارمونه که دعوتش رو قبول کنیم.
‫چرا که نه؟ آره، عالیه.
‫آره، درباره اینجا شنیده بودیم. ‫خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫غذای فلورانس خوب بود، ‫ولی این...
‫فوق‌العاده‌ست.
‫شنیدم آشپزی پاریس ‫تو دنیا حرف نداره.
‫تا حالا پاریس رفتین، کنت؟
‫هنوز نه.
‫آقایون، دیگه چه برنامه‌هایی ‫تو رم دارین؟
‫خب، می‌خوایم بریم ‫کولوسئوم رو ببینیم.
‫و بریم اپرای قدیمی.
‫و امیدواریم با دخترای خوشگلی که ‫این شهر بهشون معروفه آشنا بشیم.
‫البته این آلبره که دنبال اوناست.
‫فکر کنم فرانتس داره ‫درباره‌ی خودش حرف می‌زنه.
‫جناب کنت، پدرتون، ‫کنت مورسرف،
‫یه نظامی بودن، درسته؟
‫بله بودن. خیلی سال پیش ‫از درجه‌ش استعفا داد.
‫تو الجزیره حسابی ‫از خودش جذبه نشون داد
‫وقتی که هنوز ‫سروان فرناند موندگو بودن، درسته؟
‫بله. می‌گن تو میدون جنگ ‫اصلاً ترس نداشته.
‫و الان عضو مجلس اعیان ‫در پارلمانن.
‫زنده باد.
‫پسر آدمی به این قدرتمندی ‫حتماً زندگی راحتی داره.
‫واقعاً.
‫گاهی اوقات شهرتش ‫برام ترسناکه.
‫فکر کنم امروز می‌رین ‫اعدام رو ببینین.
‫چه اعدامی؟
‫قبل از شروع شادپیمایی ‫دو تا مجرم قراره اعدام بشن.
‫اتاق من مشرف به میدونیه ‫که قراره اعدام اونجا انجام بشه.
‫می‌تونین بیاین پیش من.
‫تا حالا اعدام ندیدین؟
‫نه.
‫خب، دیدن مردی که داره ‫با مرگ روبه‌رو می‌شه خیلی جالبه.
‫و بعدش، می‌تونین از کالسکه‌ی من ‫برای شادپیمایی استفاده کنید.
‫عالیه.
‫چطوری می‌کشنشون؟
‫اولی، که شجاع‌ترشونه، پپینو،
‫یکی از دار و دسته وامپاست. ‫سرش رو می‌برن.
‫اون یکی رو ‫با چماق می‌زنن تا بمیره.
‫ببین چقدر متفاوت ‫باهاشون برخورد می‌کنن.
‫اونی که پشت پپینوئه ‫حسابی ترسیده.
‫طبیعیه. ‫ترس داره دیگه.
‫آره.
‫ولی این جور مرگ ‫تاوان واقعی نیست.
‫فکر نمی‌کنی مرگ ‫مجازاتی کافی براشون باشه؟
‫تصور کن مردی تو رو مجبور کرده ‫یه زندگی پر از درد و بدبختی داشته باشی.
‫کافیه که فقط چند ثانیه درد بکشه ‫و بعدش...
‫تموم بشه بره؟
‫منصفانه‌تر اینه که انتقام رو ‫آروم‌آروم ازشون بگیری...
‫... معادل دردی که به ‫قربانیاشون تحمیل کردن.
‫وایستین! وایستین!
‫به دستور پاپ ‫اعدام رو متوقف کنین!
‫«با بخشش ‫والاحضرت پاپ گرگوری شانزدهم...
‫دستور می‌دم که ‫به محکوم پپینو رحم بشه.»
‫آزادی که بری.
‫چرا اون و نه من؟
‫چرا؟
‫ولم کنین! ولم کنین! ‫منم می‌خوام زنده بمونم!
‫چرا اون و نه من؟ ‫چرا اون؟
‫چرا؟
‫بی‌خیال آقایون. از وقتی دنیا به وجود اومده ‫آدما دارن می‌میرن.
‫این زنگ نشون اینه که ‫شادپیمایی شروع می‌شه.
‫براتون لباس و صورتک گرفتم ‫که بتونین عوض کنین.
‫برای تو هم جا هست اینجا. ‫بیا.
‫- اسمت چیه؟ ‫- هر چی دوست داری صدام کن.
‫من صدات می‌کنم دلربا.
‫دوباره می‌بینمت، دلربا؟
‫دیدی چجوری نگام کرد؟
‫در واقع داشت منو نگاه می‌کرد.
‫دلربا! بیا پیش من!
‫بیا پیشم، خواهش می‌کنم. ‫غرقت می‌کنم تو عشق.
‫- یه فرصت بهم بده. ‫- دنبالم بیا.
‫- تو مسافرخونه می‌بینمت. ‫- چی؟
‫صبر کن.
‫کجا داری می‌ری؟
‫- این چیه؟ ‫- بخونش.
‫اگه می‌خوای دوستت ‫فردا طلوع خورشید رو ببینه،
‫باید پول رو برام بیاری. ‫همین‌جا منتظر می‌مونم.
‫خیلی معذرت می‌خوام که ‫مزاحمتون شدم، کنت...
‫- فرانتس؟ ‫- ... ولی...
‫اینو ببینید.
‫بیا تو.
‫«فرانتس، راهزن‌ها ‫منو دزدیدن...
‫باید ۴۰۰۰ سکه‌ی زر به مردی که ‫این نامه رو آورده، بدی...
‫وگرنه منو می‌کشن. ‫آلبر.»
‫چی شد؟
‫نمی‌دونم. آلبر وسط شادپیمایی ‫یهو غیبش زد.
‫- این دست‌خط خودشه؟ ‫- آره.
‫چیکار کنم؟
‫یعنی، نه اون پولشو داره ‫نه من.
‫اون مردی که ‫نامه رو بهت داد کجاست؟
‫بیرون منتظره.
‫جاکوپو!
‫کالسکه رو بیار جلوی در.
‫و مطمئن شو دو تا ‫تپانچه پر همراهت باشه.
‫تپانچه؟
‫- می‌دونی من کی‌ام؟ ‫- از کجا باید بدونم؟
‫من کنت مونت کریستو هستم،
‫و مردی که دزدیدین ‫دوست منه.
‫شما...
‫- عذر می‌خوام قربان. نمی‌دونستیم. ‫- رئیست کجاست؟
‫تو یه قلعه متروکه، ‫نیم‌فرسخی دیوارای شهر.
‫ما رو ببر پیشش.
‫چرا اون مرد ‫اینقدر ازت حساب می‌برد؟
‫من اسم و رسم دارم.
‫کسی نیستم که بشه باهام شوخی کرد.
‫دنبالم بیاین.
‫کی اونجاست؟
‫چی باعث شده ‫کنت مونت کریستو بیاد اینجا؟
‫احمق.
‫نفهم.
‫کنت مورسرف دوست شخصی منه ‫و تو دزدیدیش؟
‫مثل یه سگ ازش باج می‌خوای؟ ‫دیوونه شدی؟
‫اون دوست شماست؟
‫بیارینش پیش من. همین الان!
‫خیلی شرمسار شدم.
‫چرا اونجا وایستادی؟ ‫صدای کنت رو نشنیدی؟
‫- آلبر! ‫- خدا رو شکر که اومدی.
‫جاکوپو، این آقا رو ‫ببر سمت کالسکه.
‫من هم الان میام.
‫دنبالم بیا.
‫- پول رو چجوری جور کردی؟ ‫- جور نکردم.
‫کنت اینجا انگار ‫این عوضی رو می‌شناسه...
‫... و ترتیب آزادیت رو داد...
‫حالا اون چیز مسخره رو دربیار.
‫- پختم از گرما. ‫- پپینو کجاست؟
‫با پاسپورتی که جور کردی ‫داره در امن و امان می‌ره مارسی.
‫خوبه.
‫این پاپ هر لحظه ‫نظرش عوض می‌شه.
‫برای نجات جون پپینو ‫خیلی پول دادی؟
‫بذار اینجوری بگم که ترازوی بین ما ‫هنوز خیلی به نفع من سنگینه.
‫- نمایشم چطور بود؟ ‫- خیلی نمایشی بود.
‫ولی مؤثر.
‫آفرین.
‫کنت، اون راهزن‌ها رو ‫از کجا می‌شناسی؟
‫روز خوش آقایون.
‫صبر کنید. ‫این جاده خطرناکه قربان.
‫یه سری راهزن به رهبری لوییجی وامپا ‫تو این منطقه فعالن.
‫چند ماه پیش باهاشون ‫برخوردی داشتم،
‫که اتفاقاً به نفع من ‫تموم شد.
‫کدومتون لوییجی وامپاست؟
‫اسم منو از کجا می‌دونی؟
‫الان از کنار یه گروه سرباز رد شدم
‫که گفتن دارن دنبال یه دسته راهزن ‫به رهبری تو می‌گردن.
‫بهتر نیست قایم بشی؟
‫- چرا لومون ندادی؟ ‫- از مقامات خوشم نمیاد.
‫انگار مدیون شما شدم قربان.
‫خب، شاید بتونی کمکم کنی.
‫چطور می‌تونم جبران کنم؟
‫بی‌خیالش. ‫فقط یه‌کم وقت گرفت.
‫ولی حتماً یه کاری هست ‫که بتونم براتون انجام بدم.
‫خب...
‫داشتم فکر می‌کردم چند ماه دیگه ‫برم پاریس.
‫خب، عالی شد پس.
‫شما شهر رو نمی‌شناسین. ‫من نشونتون می‌دم.
‫با همه آشناتون می‌کنم. ‫و با پدر و مادرم.
‫ببینیم چی می‌شه. فعلاً که ‫دارم روش فکر می‌کنم.
‫کنت، به پاریس خوش اومدین.
‫خونه‌ی قشنگیه، جاکوپو.
‫آره، خیلی خرج برداشته
‫خب، نظرت چیه؟
‫خوشت میاد؟
‫نمی‌دونستم اینقدر ‫سلیقه‌ت خوبه، جاکوپو.
‫کار من نیست.
‫یه سری آدم به اسم طراح داخلی ‫همه کارا رو کردن.
‫می‌شه به چمدون‌هام ‫رسیدگی کنی؟
‫بله قربان.
‫ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫روزشماری می‌کردم ‫تا بیاین.
‫- حالتون خوبه کنت؟ ‫- عالی.
‫بفرمایید داخل، لطفاً.
‫همه خیلی مشتاق ‫دیدارتون هستن.
‫از سبک نقاشی پینو خوشتون میاد؟
‫خیلی... زیباست.
‫پرتره مادرمه.
‫شش سال پیش کشیدش، ‫ولی فکر نکنم از اون موقع یه روز هم پیرتر شده باشه.
‫خودتون می‌بینید. ‫به زودی می‌پیونده به ما.
‫خیلی مشتاق دیدارتونه.
‫پدرتون هم میان؟
‫متأسفانه امروز داره ‫تو مجلس سنا سخنرانی می‌کنه.
‫اجازه بدین معرفی کنم. ‫آقای بوشان، سردبیر انکوایرر.
‫و آقای دبری، منشی ‫وزیر کشور.
‫کنت مونت کریستو.
‫- خوشوقتم. ‫- مایه‌ی افتخاره.
‫- آلبر می‌گه تازه اومدین پاریس. ‫- شهر خیلی قشنگیه.
‫مطمئنم خیلی زود ‫باهاش کنار میاین.
‫شراب نمی‌خورین کنت؟
‫نه، الکل نمی‌خورم.
‫کنت، چه خوب که تشریف آوردین!
‫مادرم، ‫کنتس مورسرف.
‫کنتس، خیلی...
‫خیلی مشتاق این لحظه بودم.
‫می‌خوام شخصاً بابت نجات جون ‫پسر عزیزم ازتون تشکر کنم.
‫من و شوهرم تا ابد مدیون ‫کاری که کردین هستیم.
‫قابل نداره.
‫فکر کنم ‫اولین باره اومدین پاریس.
‫بله.
‫- کدوم مسافرخونه اقامت دارین؟ ‫- نیازی به مسافرخونه ندارم.
‫دو تا خونه دارم. ‫یکی همین نزدیکی،
‫تو شانزه لیزه. ‫و یکی دیگه تو اوتوی.
‫شما که تازه دیروز رسیدین، ‫چطور ملک خریدین؟
‫مباشرم رو زودتر فرستادم
‫که کارای خونه‌ها رو ‫راست و ریست کنه.
‫ولی...
‫مامان؟
‫حالت خوبه؟
‫عذر می‌خوام.
‫اسم اصلی کنت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫همه‌شون اونجان، ‫با خانواده‌هاشون.
‫- هر سه تاشون؟ ‫- هر سه تاشون.
‫- و تو رو ندیدن؟ ‫- نه، نه. مطمئن شدم که ندیدن.
‫خوبه.
‫به اتوره بگو ‫کالسکه رو بیاره جلو.
‫اوناهاش بابا. ‫اونجاست!
‫تو فاصله‌ی بین پرده‌ها ‫معرفیت می‌کنم بهش.
‫فکر می‌کردم اون جایگاه رو ‫سفیر اتریش گرفته.
‫کنت برای کل فصل ‫ازش خریدش.
‫در تمام رگ‌هام ‫حس می‌کنم خون جاریه
‫سایه‌ی پسر و خون
‫منو پر از وحشت می‌کنه
‫تو همین‌جا بمون.
‫اینا رو بگیر.
‫یکی یکی بهت نشونشون می‌دم.
‫خیلی مشتاق بودم که ‫با پدرم آشنات کنم،
‫ولی متأسفانه حال مادرم بد شد، ‫و بردش خونه.
‫- امیدوارم چیز جدی نباشه. ‫- مطمئنم زود خوب می‌شه.
‫ولی کسای دیگه‌ای هستن ‫که می‌تونم معرفیشون کنم.
‫عالی می‌شه.
‫پدر و مادر همسر آینده‌م.
‫بارون و بارونس دانگلار، ‫کنت مونت کریستو.
‫فکر کنم شما بانکدار هستین، قربان.
‫بله.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫خیلی دربارتون شنیدیم، کنت.
‫- واقعاً از آشناییتون خوشحالم. ‫- منم همین طور، مادام.
‫یکی از همین روزا می‌خوام ‫بیام دیدنتون تا یه حساب باز کنم،
‫و یه مبلغ نسبتاً زیاد بذارم توش.
‫- چقدر زیاد؟ ‫- چهار میلیون فرانک.
‫- خیلی کمه؟ ‫- به هیچ وجه.
‫یه نفر هست که باید باهاش آشنا بشی. ‫مادام و مسیو ویلفورت.
‫مسیو ویلفورت ‫دادستان کل پاریسه.
‫کنت مونت کریستو.
‫خوشوقتم قربان.
‫مادام ویلفورت.
‫و دختر مسیو ویلفورت، ‫ولنتاین.
‫ولنتاین، خوشوقتم از دیدنتون.
‫کل پاریس از شما ‫حرف می‌زنن، کنت.
‫مطمئنم لایق این همه توجه نیستم.
‫می‌دونین که مردم ما اغراق می‌کنن. ‫یکی از ضعف‌هامونه.
‫مطمئنم تو شغل شما ‫فقط حقایق ساده مهمن، درسته؟
‫در نهایت، فقط حقیقته ‫که اهمیت داره.
‫و در ابتدا چی؟
‫متوجه منظورتون نمی‌شم قربان.
‫باید برگردیم به جایگاهمون.
‫اون فقط زنگ اول بود، ‫ولنتاین.
‫با این حال، خوشم نمیاد پدربزرگ رو ‫زیاد تنها بذارم.
‫- اجازه می‌دین مرخص شیم، کنت؟ ‫- البته.
‫- حالتون خوبه کنت؟ ‫- بله، من...
‫یه‌کم سرم درد می‌کنه. ‫فکر کنم دیگه برم.
‫می‌خواستم همه رو دعوت کنم ‫به افتتاحیه خونه‌م تو حومه شهر.
‫می‌تونی این کار رو برام انجام بدی؟ ‫بعداً دعوتنامه‌های رسمی می‌فرستم.
‫حتماً. کنت...
‫بشین.
‫خیلی چیزا پیدا کردم، کنت.
‫ماماهه از قصد ما ‫خبر داره؟
‫آره. و خیلی مشتاقه ‫که همکاری کنه.
‫به پرستار تو تیمارستان رشوه دادم ‫که بذاره باهاش حرف بزنم.
‫اگه بخواین می‌تونیم همین امشب ‫ماما رو فراری بدیم.
‫بذارش برای فردا. ‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫ولش کن.
‫دو برابر می‌خوام براش.
‫نه، نه، نه. ‫ما قرار گذاشته بودیم.
‫برام مهم نیست. ‫دارم ریسک خیلی بزرگی می‌کنم.
‫- نمی‌تونم. ‫- یا دو برابر یا نگهبانا رو صدا می‌کنم.
‫من فقط همونی که خواستی رو ‫همراهم دارم.
‫پس برو. گمشو.
‫یا خدا...
‫- دیوونه شدی؟ ‫- مگه نشنیدی چی گفت؟
‫چی شد؟
‫آه، آره، من... ‫مجبور شدم پرستاره رو بکشم.
‫ولی فکر می‌کنن که چاقوشو برداشته، ‫گلوشو بریده، کلیداشو دزدیده.
‫تر و تمیزه، نه؟
‫قتل هیچوقت تروتمیز نیست، ‫جاکوپو.
‫این همون خونه‌ایه ‫که اون اتفاق توش افتاد؟
‫آره.
‫اتاقی که بچه توش ‫به دنیا اومد رو نشونم بده.
‫دقیقاً همونطوریه که یادم میاد.
‫نشونم بده جعبه رو ‫کجا دفن کردن.
‫اینجا بود.
‫جعبه رو برام توصیف کن.
‫چوبی بود، ‫مستطیلی، با یه در.
‫ببرش به خونه‌ی داخل شهر.
‫به یه کمد لباس جدید نیاز داره، ‫همه‌چیز جدید.
‫از همه مهم‌تر، ‫باید از دید پنهان بمونه.
‫من امنیتت رو تضمین می‌کنم.
‫خدا خیرتون بده، کنت. ‫ممنونم.
‫بله؟
‫بازرس بوویل اومده شما رو ببینه، ‫مسیو.
‫سریع باش بوویل. ‫برای دادگاه دیرم شده.
‫ماماهه فرار کرده.
‫همون مامایی رو می‌گم ‫که فرستادینش تیمارستان.
‫همونی که داشت درباره شما ‫دروغ پخش می‌کرد.
‫- فرار کرده؟ ‫- یه جوری یه چاقو گیر آورده.
‫یه پرستار رو کشته، ‫کلیداشو برداشته و...
‫پیداش کن.
‫برام مهم نیست چجوری. ‫پیداش کن.
‫و این دفعه نمی‌فرستمش ‫تیمارستان، نه.
‫مستقیم می‌فرستمش ‫زیر گیوتین.
‫اولین مهمون‌ها رسیدن.
‫خوش اومدین.
‫- چه خونه‌ی قشنگی. ‫- ممنون.
‫- پدر و مادرت کجان، آلبر؟ ‫- مادرم پدرم رو با خودش برد
‫رفتن خونه نزدیک مارسی ‫برای آخر هفته.
‫چه حیف.
‫لطفاً جاکوپو، ‫این آقایون رو ببر داخل
‫و به پیشخدمت بگو ‫براشون شامپاین بیاره.
‫عجب تصادفی شد.
‫این ملک متعلق به ‫والدین همسر اول من بود،
‫پدربزرگ و مادربزرگ ولنتاین.
‫- پس قبلاً اینجا اومدین، مسیو ویلفورت؟ ‫- بله، خیلی وقتا.
‫حسابی اینجا رو ‫تغییر دادین.
‫ممنون.
‫بفرمایید، مهمان مقدمه.
‫روز به‌خیر، بارون. ‫خوشحالم می‌بینمتون.
‫- بارونس... ‫- روز به‌خیر، قربان.
‫- همه‌چیز مرتبه، بارونس؟ ‫- بله خوبه.
‫اینجا اتاق مطالعه‌ی منه.
‫من عاشق سکه‌م.
‫- اینا گره‌های دریانوردیه؟ ‫- بله.
‫بله، به نظرم نمادینن.
‫زندگی ما خیلی وقتا ‫به گره می‌خوره.
‫تو پیچش‌های غیرمنتظره گیر می‌کنه.
‫می‌تونین همه این گره‌ها رو ‫خودتون بزنین؟
‫بله، هرچند باز کردن بعضیاشون ‫برام سخته.
‫اینجا سکه‌هایی از ژاپن دارین.
‫بفرمایین.
‫یه اتاق دیگه هست که ‫می‌خوام نشونتون بدم.
‫از وقتی جوون بودم ‫شیمی مطالعه می‌کردم.
‫چقدر جالب.
‫و تو سفرهام، گیاهای زیادی پیدا کردم که
‫وقتی به روش خاصی فرآوری بشن، ‫هم می‌تونن شفا بدن و هم بکشن.
‫اینا رو مثلاً، من بهشون میگم ‫»مرگ‌آورها».
‫چهار قطره از این شیشه ‫یه مرد رو تو چند ثانیه می‌کشه.
‫- این چیه؟ ‫- بروسین.
‫- اثری از خودش به جا می‌ذاره؟ ‫- نه تو بدن، هیچی.
‫و چرا این سم‌ها رو ‫نگه داشتین؟
‫برای مقاصد دامپزشکی.
‫گاهی وقتا باید حیوونا رو ‫از درد خلاص کرد.
‫می‌فهمم.
‫کنت، پسر عزیز من ‫از تشنج رنج می‌بره.
‫الوئیز! الان وقتش نیست.
‫نه، نه، خواهش می‌کنم. ‫الان هم وقت خوبیه.
‫هر دو هفته یه بار ‫اتفاق می‌افته، و...
‫... خیلی طول می‌کشه تا بهتر بشه، ‫و خسته و عصبیش می‌کنه، و...
‫- می‌خواستم ببینم اگه... ‫- می‌تونی اینو ببری امتحان کنی.
‫مارسینز،
‫از پوست درختی گرفته شده ‫که فقط تو کامبوج پیدا می‌شه.
‫چطور فرآوریش می‌کنین؟
‫پوست رو می‌جوشونن، ‫مایع رو تقطیر می‌کنن،
‫و بعد مایع غلیظش رو می‌ذارن ‫تبدیل به بلور بشه،
‫و بعد بلور‌ها رو ‫تو الکل حل می‌کنن.
‫جالبه.
‫پسره چند سالشه؟
‫- هشت سال. ‫- یه قطره کافیه.
‫ولی مواظب باشین، سه قطره ‫بیهوشش می‌کنه.
‫هرچند من پادزهرش رو ‫هم دارم.
‫پادزهر بروسین رو هم دارین؟
‫نه. برای مرگ‌آورها، ‫پادزهری وجود نداره.
‫مگه مونت کریستو یه جزیره ‫نزدیک سواحل ایتالیا نیست؟
‫آره، هست.
‫از دوک بزرگ توسکانی ‫خریدمش.
‫پس عنوانتون به خاطر اینه؟
‫می‌تونم اسم اصلیتون رو بپرسم؟
‫زاکونه.
‫- زاکونه؟ ‫- زاکونه، آره.
‫باید بگم قربان، کار فوق‌العاده‌ای ‫با این خونه کردین.
‫به‌سختی می‌شه ‫تشخیص داد که همون خونه‌ست.
‫وقتی سنت مران گذاشتش برای فروش، ‫هیچکس نمی‌خواستش.
‫درست می‌گم، مسیو ویلفورت؟
‫آدم تعجب می‌کنه چرا، ‫چون این ملک انگار از بهشته.
‫محضرداری که باهاش کار می‌کردم ‫یه داستان تلخ درباره این خونه برام تعریف کرد،
‫که ظاهراً خریدارا رو فراری می‌داد.
‫چه داستانی؟
‫نمی‌خوام خانم‌ها رو ناراحت کنم.
‫ولی ما ناراحت نمی‌شیم.
‫بگین دیگه! نمی‌تونین ‫اینجوری ما رو تو خماری بذارین.
‫خیلی خب. ‫بعد از ناهار نشونتون می‌دم.
‫تصمیم گرفتم این اتاق رو ‫دقیقاً همونطور که پیداش کردم نگه دارم.
‫می‌گن یه جنایت وحشتناک ‫اینجا اتفاق افتاده.
‫یه بچه‌کشی.
‫دیوونگیه!
‫یه بچه ناخواسته ‫رو همین تخت به دنیا اومده.
‫پدر بچه اونو گذاشت ‫توی یه جعبه.
‫می‌خواین ببینین ‫سر اون جعبه چی اومد؟
‫آره!
‫جعبه رو همین‌جا دفن کردن.
‫باغبون‌های من از زیر خاک درش آوردن ‫و نشونم دادن، ولی...
‫خالی بود.
‫الان اون جعبه کجاست؟
‫سوزوندمش.
‫باید بشینم.
‫اینجور داستان‌ها رو ‫نباید برای خانم‌ها تعریف کنی!
‫ولی خود همسرتون اصرار کرد که تعریف کنم، ‫مگه نه مسیو ویلفورت؟
‫مطمئنی این همون مرده؟
‫آره.
‫خودت رو جمع و جور کن، هرمین!
‫- وای خدای من، اون زنه‌ست. ‫- کدوم زن؟
‫اون زنی که رو نیمکت نشسته. ‫همونیه که اون شب زایمان کرد.
‫خودت رو جمع و جور کن، هرمین!
‫- باید حرف بزنیم. ‫- نه. اینجا نه.
‫لبخند بزن.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]